Ludzie od zawsze starają się zrobić dobre wrażenie. Poświęcamy dużo energii na to, jak jesteśmy odbierani. Ale jako chrześcijanie powinniśmy zadawać sobie inne pytanie: Co pomyśli o mnie Bóg?
To Jego opinia naprawdę się liczy.

Pamiętam moje początki w służbie. Studiowałem, modliłem się, byłem przygotowany. Ale kiedy siedziałem w ławce i zbliżał się moment kazania, zacząłem się martwić:
„Jak ludzie przyjmą to, co powiem?”

To nie było dobre nastawienie – i Bóg mi to pokazał.
Usłyszałem Jego ciche przypomnienie:
„Mów tak, żeby podobało się Mnie. O resztę się zatroszczę.”

To było bardzo uwalniające.
Gdy skupiłem się na Bogu i zaufaniu Jego prowadzeniu, zniknęły moje nerwy i obawy. Przyszedł spokój i poczucie bycia kochanym – dokładnie takim, jakim jestem, nie takim, jakim chciałaby mnie widzieć publiczność.

Zrozumiałem, że wiele błędów w moim życiu wynikało z prób przypodobania się innym.
Nie chodzi o to, żeby być obojętnym – ale kiedy żyję, by podobać się Bogu, On sam czyni mnie błogosławieństwem dla innych.
I to jest najlepszy sposób na życie.