„Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej; nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach. A Ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, bo zgodnie z myślą Bożą wstawia się za świętymi. A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego…” – List św. Pawła do Rzymian 8:26-29a
Na początku liceum bardzo chciałem zostać dobrym zapaśnikiem. To było marzenie wielu chłopców. Liczyłem, że trafię na uczelnię i będę trenował w drużynie akademickiej. Problem? W pierwszym roku wygrałem tylko jeden mecz. Oglądałem więc filmiki, ucząc się różnych chwytów – siedząc na kanapie. Pewnego dnia mój ojciec rzucił: „Byłbyś lepszym zapaśnikiem, gdybyś nie leżał na tej sofie.” Miał rację.
W końcu trafiłem do trenera. Sala była stara, upalna, a on wyglądał jak potwór z żyłami na udach. Rzucał mną po macie jak szmacianą lalką. Potem powiedział: „Nauczysz się dwóch chwytów. Tylko tych. I będziesz w nich mistrzem.” Prosto i skutecznie.
To przypomina mi moje podejście do Boga. Często przychodzę do Niego z własnymi pomysłami, skomplikowanymi modlitwami, pustymi słowami. A Duch Święty przychodzi i mówi: „Pozwól, że ci pomogę. Ja wiem, czego ci potrzeba.” On zna serce Boga i zna moje serce – i nieustannie wstawia się za mną.
Bóg już przed stworzeniem świata znał nas i nasz plan. Umieszcza przeszkody w naszym życiu, bo chce zamienić je w dobro. Nie musimy rozumieć wszystkiego – wystarczy, że zaufamy Mu z wiarą.
