„I przystąpił jeden z uczonych w Piśmie, który słyszał, jak oni rozprawiali, a wiedząc, że dobrze im odpowiedział, zapytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich? Jezus odpowiedział: Pierwsze przykazanie jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej. A drugie jest to: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Innego przykazania, większego ponad te, nie masz.” – Ewangelia św. Marka 12:28-31
Które z Bożych przykazań jest najważniejsze?
Choć wszystkie są ważne, moim zdaniem te dwa nadają sens wszystkim innym:
„Będziesz miłował Pana Boga swego z całego serca, z całej duszy, z całej myśli i ze wszystkich sił.”
A drugie: „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.”
To nie są tylko słowa. To zaproszenie do miłości bez granic – najpierw do Boga, potem do ludzi.
Pamiętasz, jak to jest być zakochanym?
Chcesz być blisko tej osoby, wszystko inne schodzi na dalszy plan. Tak właśnie wygląda miłość do Boga, gdy ją naprawdę poznasz przez Jezusa. Nic nie liczy się bardziej.
A co z miłością do bliźniego?
Tu nie chodzi o emocje. Jezus nie mówi „polub go”, ale „kochaj go” – nawet jeśli to ktoś trudny, nawet jeśli cię rani, nawet jeśli zupełnie ci nie pasuje.
To decyzja. Czyn. Postawa. Kochać tak, jak Bóg kocha ciebie.
Bóg kochał cię, gdy byłeś jeszcze grzesznikiem.
Ty też możesz kochać innych – nawet jeśli nie jest łatwo.
Miłość to nie uczucie. To posłuszeństwo. To wybór.
